วิวัฒนาการ 25 ปีของระบบเครื่องจักรอัตโนมัติแพลนทอยส์ โดย เรืองฤทธิ์ ดัสซง ผู้จัดการและผู้พัฒนาระบบอัตโนมัติ

“90% ของเครื่องจักรในสายการผลิตเกิดขึ้นมาได้จากความพยายามของแผนกระบบอัตโนมัติ การหาเครื่องจักรที่เข้ากับความต้องการงานดีไซน์ที่เป็นเอกลักษณ์ของแพลนทอยส์นั้นเป็นเรื่องที่ท้าทาย แนวทางการออกแบบที่พิถีพิถันของเราทำให้เราแตกต่างออกไป และในขณะที่เรายังคงทดลองและสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ ผมรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่งกับผลลัพธ์ที่เราทำได้”

เส้นทางจากแผนกซ่อมบำรุงของยามาฮ่า สู่หน่วยงานวิศวกรรมอัตโนมัติของแพลนทอยส์

"ผมเคยรับผิดชอบในการควบคุมและพัฒนาเครื่องจักรเก่าให้เป็นระบบใหม่ที่ยามาฮ่า ซึ่งช่วยให้ผมได้พัฒนาทักษะจนกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญ อย่างไรก็ตาม หลังจากทำงานที่นั่นมาหลายปี ผมก็อยากกลับบ้านเกิดที่จังหวัดพัทลุง ผมมองหางานใกล้บ้านเกิดหรือในภาคใต้ของประเทศไทย และเนื่องจากแพลนทอยส์เป็นบริษัทชั้นนำที่ผมอยากทำงานด้วย ผมจึงตัดสินใจย้ายไปอยู่ที่จังหวัดตรัง

การย้ายมาที่นี่ทำให้ผมสามารถลดค่าครองชีพสำหรับตัวผมและครอบครัวได้ และยังเป็นโอกาสในการทำเกษตรกรรมของครอบครัวต่อไป เช่น การปลูกยางพาราและปาล์มน้ำมัน ควบคู่ไปกับการทำงานที่แพลนทอยส์ ซึ่งยังช่วยให้ผมมีรายได้เพิ่มอีกทางด้วย"

การเดินทางครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้น

"ตอนที่ผมเริ่มทำงานที่แพลนทอยส์ ผมเริ่มต้นเส้นทางในแผนกวิศวกรรม ซึ่งผมทำงานเกี่ยวกับการพัฒนาระบบอัตโนมัติ ไม่นานคุณวิฑูรย์ ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งแพลนทอยส์ ก็สังเกตเห็นผลงานของผมและสนับสนุนให้ผมพัฒนาด้านระบบอัตโนมัติให้ก้าวหน้าไปอีกขั้น ซึ่งนำไปสู่การจัดตั้งหน่วยงานระบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบภายในบริษัท

นี่เป็นโอกาสในการเพิ่มขีดความสามารถของผม เพราะผมต้องการมีส่วนร่วมในการเติบโตอย่างต่อเนื่องและความยั่งยืนขององค์กร เป้าหมายของผมคือการทำให้หน่วยงานของเราพัฒนาและก้าวหน้าต่อไป ซึ่งเราทำได้สำเร็จจนถึงปัจจุบัน

สิ่งสำคัญที่สุดในการทำงานที่นี่คือการเปิดใจรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น เปิดใจกว้าง คิดนอกกรอบ และส่งเสริมการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกิดความท้าทาย การสนับสนุนให้เพื่อนร่วมงานแสดงความคิดเห็นและแนวคิดของตนเองอย่างอิสระเป็นสิ่งสำคัญ เพราะแต่ละคนอาจมีมุมมองและความเชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีที่แตกต่างกัน"

ความท้าทายในการนำระบบอัตโนมัติมาใช้ในการทำงานขององค์กร

"เมื่อเรานำเครื่องจักรเข้ามาใช้ในการทำงาน เราก็ต้องสอนให้มันทำงานร่วมกับระบบได้อย่างกลมกลืน บางครั้งการสื่อสารเรื่องการเชื่อมโยงช่องว่างความเข้าใจทางเทคนิคและทำให้ทุกคนสามารถทำงานร่วมกันได้อย่างมีประสิทธิภาพก็เป็นเรื่องที่ท้าทาย

เมื่อเราเผชิญกับข้อจำกัดด้านบุคลากร เราต้องหาวิธีแก้ไขปัญหาผ่านการปรับปรุงเครื่องจักร ซึ่งรวมถึงการลดความจำเป็นในการควบคุมการทำงานโดยมนุษย์ให้น้อยที่สุดเพื่อป้องกันความเสียหายที่อาจเกิดขึ้น ขณะเดียวกัน เราต้องตรวจสอบและประเมินการทำงานของเราอย่างต่อเนื่องเพื่อหาจุดที่ต้องปรับปรุงและพัฒนา

การนำระบบอัตโนมัติมาใช้ในการทำงานขององค์กรอาจเกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีที่ล้ำสมัย สิ่งสำคัญคืออย่าท้อถอยกับสิ่งที่ดูเหมือนยาก เพราะไม่มีอะไรจะท้าทายไปกว่าความมุ่งมั่นและความพยายามของเรา หากเราพบอุปสรรค เราสามารถเรียนรู้จากปัญหาที่เราเผชิญได้ สิ่งที่ท้าทายที่สุดของการพัฒนาก็คือการไม่เริ่มต้นก้าวแรกนั่นเอง"